25.06.2008 | Mon Aube - AGIMI IM

Mon Aube


Au fond, mon aube,
Si tu voulais partir loin de moi,
Je te comprendrais,
Je ne retiendrais pas.
Même si mon âme me brûle,
Que mon cœur se vide,
Et que je m’évapore.

Au fond mon aube,
Si tu étais loin de moi,
Je te comprendrais,
Je ne te retiendrais pas.

Tes pas seront à jamais dans les miens,
Ancrés,
Profondément,
Par cette étreinte qui nous lie,
Cet enlacement d’âmes.

Si le silence t’oppresse,
Je chanterai pour toi et où que tu sois, tu m’entendras.

Si le manque te dévore,
Je serai dans un rayon d’or
Au lever du soleil,
Pour que tu t’émerveilles encore,
De mon amour pour toi.

Si la faim te tenaille,
Je répandrais des semailles,
D’où je ferai germer les plus belles moissons,
En toutes saisons.

Si le froid te glace,
Parce que tu me chasses,
Et que tu t’arraches,
Je te réchaufferai de mon Amour ardent.
Avec compassion,
Dans le soleil et dans le vent.
Dans le flot d’un ruban.

Si la soif te déshydrate,
Et que ta peau se craque
Je ferai jaillir des Lacs,
Au milieu des déserts,
Où tu te désespères.

A chaque pas, que tu seras loin de moi,
Je poserai à tes pieds,
Des brassées de jasmin,
Pour te remémorer mon parfum
Et apaiser ton cœur.

Ainsi mon Aube,
Je serai toujours là,
Invisible, absolue, immuable.
Dans la nuit des temps.

Mais pour l’instant,
Garde le silence,
La nuit s’en va flottante,
Laissant darder les premiers rayons au colophon céleste,
Aux pétales de roses blanches, aux profondeurs sans fin.
La cité des nuages dévoile son ciel d’azur,
Viens lover ton âme tout contre moi,
Sous l’alcôve céleste,
Là où brûle la source,
Dont la froide pâleur,
Inonde le monde d’Amour intense.

Laissons nous porter par les vagues.
Jusqu’à demain...


Claude Chatron-Colliet© 2007

Traduction en Albanais pour le magazine de Littérature International "Pellegrin" Grèce par Vasil Qesari

AGIMI IM

Në fund të fundit
Agimi im,
Në se ti do ikësh larg prej meje,
Unë do të kuptoj,
Nuk do të ndaloj,
Dhe pse shpirti më digjet,
E zemra më fiket
E unë avulloj.

Në fund të fundit,
Agimi im,
Në se ti larg meje je,
Unë do të kuptoj,
Nuk do të ndaloj.

Hapat e tu në të miat do jenë,
Mbi njëra tjetrën,
Me lidhjen që na mban,
Me pleksje shpirtrash.
E në se heshtja të pushton,
Për ty do të këndoj,
Kudo që të jesh,
Dhe ti do më dëgjosh.

Në se mungesa ime
Përbrenda të gërryen,
Rreze ari do bëhem,
Kur dielli të çelë,
Qe ti afër të ndjesh,
Dashurinë time për ty.

Në se uria do të zërë,
Fara përreth do të hedh
E grunjëra do valëviten,
Përherë në çdo sezon.

Ne se ftoma do të ngrijë
Nga që ti më s’më do,
E nga zemra më ke hequr,
Me dashurinë time zjarr,
Me timin të zjarrtë pasion,
Diell e fllad do të bie
Dhe një të ngrohtë ruban.

Ne se etja do të thajë
E trupi do të mpaket
Liqej të freskët do bie,
Në shkretëtirën pa fund,
Ku ti etjen do shuash ...

Kudo që të jesh larg meje,
Në gjurmët e këmbeve të tua,
Do vë tufa lulesh jasemin,
Për të sjellë parfumin tim,
E zemrën plot ngashërim.

Kështu Agimi im,
Me ty gjithmonë do jem,
E padukshme e palëvizur,
Në netët e çdo kohe.

Por tani,
Ruaj heshtjen,
Nata rrjedh si lumë
E pas sjell të parat rreze veshur me celofan,
Me petale të bardha trëndafilash në qiejt pa fund.
Bota e reve ikën e qielli i kaltër po çel,
Hajde vure zemrën pranë timit kraharor.
Aty në hapësirën qiellore,
Atje ku digjet burimi,
Në zbehtësinë e ftohtë,
Mbushur plot me timen dashuri.

Le ti lemë dallgët të harbohen
Gjer në të nesërmen ditë ...

Claude Chatron-Colliet © 2008

Shqipëroi nga frëngjishtja: Vasil Qesari

22:45 Publié dans Agapé | Lien permanent | Commentaires (15)